Mário de Andrade
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
9 października 1893 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
25 lutego 1945 |
Narodowość | |
Dziedzina sztuki | |
Epoka | |
Ważne dzieła | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d4/Paulic%C3%A9ia_Desvairada.pdf/page1-220px-Paulic%C3%A9ia_Desvairada.pdf.jpg)
Mário de Andrade, a właściwie Mário Raul Morais de Andrade (ur. 9 października 1893, São Paulo, zm. 25 lutego 1945, São Paulo) – brazylijski poeta, pisarz, krytyk i muzykolog. Był współtwórcą brazylijskiego modernizmu.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Mario Raul Morais de Andrade urodził się w São Paulo, 9 października 1893 r. Studiował w Ginásio do Carmo. W 1911 r. zapisał się do Conservatório Dramático e Musical de São Paulo na kursy gry na fortepianie i śpiewu, ukończył studia gry na fortepianie w 1917 r. W tym samym roku opublikował pierwsze eseje o sztuce, w gazetach i czasopismach oraz wydał pierwszy tom poezji Há uma gota de sangue em cada poema[1][2].
W 1922 r. został profesorem historii muzyki i estetyki muzycznej w Konserwatorium. Dwa lata później objął katedrę historii muzyki i fortepianu. W 1922 r. opublikował Paulicéia i zorganizował w Teatrze Miejskim w São Paulo Tydzień Sztuki Nowoczesnej, wydarzenie kulturalne, podczas którego zaprezentowano nowe pomysły i koncepcje dla sztuki brazylijskiej. Zapoczątkowało ono modernizm w Brazylii[1][2].
W 1928 r. powstały dwa najważniejsze utwory, powieść Macunaíma i Ensaio sobre a música brasileira, które stworzyły podstawy brazylijskiego nacjonalizmu muzycznego i stały się głównym odniesieniem teoretycznym dla kilku pokoleń kompozytorów. Rok później opublikował Compêndio de história da música (1929), później przepisany nazwą Pequena história da música (1942), a następnie Modinhas imperiais (1930). W Música, doce música (1933), zebrał pisma, konferencje i teksty krytyki muzycznej[1]. W 1934 r. został współautorem czasopisma „Revista Brasileira de Música”, uznawanego za pierwszy akademicko-naukowy magazyn muzyczny w Brazylii. Wydawany był początkowo przez Instituto Nacional de Música (INM). W 1931 r. w INM Andrade współpracował z Luciano Gallet i Antônio de Sá Pereira w celu opracowania i reformy programu nauczania[3].
W 1935 r. objął kierownictwo departamentu kultury w urzędzie miasta São Paulo. W tym samym roku otworzył Discoteca Pública Municipal oraz powołał do życia Quarteto Haydn, obecnie funkcjonujący jako kwartet smyczkowy Quarteto de Cordas da Cidade de São Paulo. W 1936 r. z jego inicjatywy powstał chór Coral Paulistano aby włączyć regionalną muzykę brazylijską do programu Theatro Municipal[4]. W tym samym roku powstało Sociedade de Etnografia e Folclore, w roku następnym zorganizowano I Congresso da Língua Nacional Cantada, w 1938 r. zainicjował powstanie Missão de Pesquisas Folclóricas które przeprowadziły badanie etnograficzne folkloru północnej i północno-wschodniej Brazylii[1][5].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/C%C3%A2ndido_Portinari%2C_Ant%C3%B4nio_Bento%2C_M%C3%A1rio_de_Andrade_e_Rodrigo_Melo_Franco_1936.jpg/220px-C%C3%A2ndido_Portinari%2C_Ant%C3%B4nio_Bento%2C_M%C3%A1rio_de_Andrade_e_Rodrigo_Melo_Franco_1936.jpg)
W 1936 r. na wniosek Gustavo Capanema opracował dla ministerstwa edukacji Serviço do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (SPHAN), dokument, który był podstawą ochrony dziedzictwa historycznego i artystycznego i utworzenia krajowej instytucji ochrony dziedzictwa. Dokument opracowany przez Andrade, został wykorzystany do przygotowania dekretu prezydenckiego podpisanego 30 listopada 1937 r.[6]
W 1938 r. przeprowadził się do Rio de Janeiro, gdzie objął stanowisko kierownika Instytutu Sztuki na Universidade do Distrito Federal, gdzie wykładał także filozofię i historię sztuki. W 1941 r. opublikował Música do Brasil. W 1944 r. Został uhonorowany przez Revista Brasileira de Música publikacją przedruku IX tomu Dzieł pełnych z okazji jego 50. urodzin. Mário de Andrade zmarł w São Paulo 25 lutego 1945 r.[1]
Wiele dzieł i pism Andrade zostało włączone do Dzieł pełnych, które rozpoczął w 1944 r., obejmujących 20 tomów. Wśród nich wyróżniają się Aspectos da Música Brasileira (tom XI), Música de Feitiçaria no Brasil (tom XIII) i Danças Dramáticas do Brasil (tom XVIII). Niepublikowane teksty były przez lata publikowane w Dicionário Musical Brasileiro (1989) i Introdução à Estética Musical (1995)[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f Mario de Andrade. Academia Brasileira de Música. [dostęp 2020-07-11]. (port.).
- ↑ a b Mario de Andrade. Centro de Pesquisa e Documentação de História Contemporânea do Brasil. [dostęp 2020-07-11]. (port.).
- ↑ Revista Brasileira de Música. Portal de Periódicos da UFRJ. [dostęp 2020-07-11]. (port.).
- ↑ Coral Paulistano. Complexo Theatro Municipal de Sao Paulo. [dostęp 2020-07-11]. (port.).
- ↑ Barbato Júnior 2004 ↓, s. 31.
- ↑ Serviço do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional. Centro de Pesquisa e Documentação de História Contemporânea do Brasil. [dostęp 2020-07-11]. (port.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Roberto Barbato Júnior: Missionario De Uma Utopia Nacional-Popular - Os Intelectuais E O Depar. Sao Paulo: Annablume, 2004. ISBN 978-8574194301.
- Nowa encyklopedia powszechna PWN t. 1, Warszawa 1998.
- Mário de Andrade, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2022-09-30] (ang.).
- ISNI: 000000012277163X, 0000000368650117
- VIAF: 19688448
- ULAN: 500276645
- LCCN: n50021546
- GND: 11864517X
- NDL: 001142150
- LIBRIS: 31fhbxgm1h3xs5d
- BnF: 12008289h
- SUDOC: 028199197
- SBN: RAVV034148
- NLA: 35006818
- NKC: jn19981000111
- DBNL: andr112
- NTA: 070234361
- BIBSYS: 90359740
- Open Library: OL93432A
- PLWABN: 9810648504205606
- NUKAT: n96005834
- J9U: 987007257724805171
- PTBNP: 5096
- CANTIC: a10403115
- NSK: 000099807
- BLBNB: 000171517